Biblioteki klienta Earth Engine dla Pythona i JavaScript tłumaczą złożone analizy geoprzestrzenne na żądania Earth Engine. Kod, który piszesz dla biblioteki klienta, może zawierać mieszankę odwołań do obiektów po stronie klienta i zmiennych reprezentujących obiekty po stronie serwera.
Ważne jest, aby odróżniać obiekty Earth Engine od innych obiektów w języku Python lub obiektów w JavaScripcie lub elementów podstawowych, które mogą znajdować się w kodzie. Możesz manipulować obiektami na serwerze, manipulując obiektami „proxy” po stronie klienta w skrypcie. Obiekt proxy można rozpoznać po tym, że zaczyna się od ee. Te obiekty proxy Earth Engine nie zawierają żadnych rzeczywistych danych i są tylko uchwytami obiektów na serwerze. Na początek rozważmy obiekt ciągu po stronie klienta (który NIE jest obiektem proxy):
Edytor kodu (JavaScript)
var clientString = 'I am a String'; print(typeof clientString); // string
import ee import geemap.core as geemap
Colab (Python)
client_string = 'I am a String' print(type(client_string)) # str
Z danych wyjściowych wynika, że klient (przeglądarka lub notatnik) zinterpretował ten kod i uruchomił go, określając, że zmienna jest typu string. Załóżmy teraz, że chcesz, aby Earth Engine mógł coś zrobić z tym ciągiem znaków. Aby to zrobić, musisz umieścić ciąg znaków w odpowiednim kontenerze i wysłać go do Google. Ten kontener jest obiektem proxy. Oto przykład:
Edytor kodu (JavaScript)
var serverString = ee.String('I am not a String!'); print(typeof serverString); // object print('Is this an EE object?', serverString instanceof ee.ComputedObject); // true
import ee import geemap.core as geemap
Colab (Python)
server_string = ee.String('I am not a String!') print(type(server_string)) # ee.ee_string.String print( 'Is this an EE object?', isinstance(server_string, ee.ee_string.String) ) # True
W danych wyjściowych widać, że ee.String to object, a NIE string. Dokładniej mówiąc, jest to ee.computedObject, co oznacza, że jest to obiekt proxy dla czegoś na serwerze. ee.Thing to sposób na umieszczenie elementu w kontenerze, który zostanie wysłany do Google. Klient nie wie, co znajduje się w kontenerze, ale Ty możesz się tego dowiedzieć, drukując jego zawartość:
Edytor kodu (JavaScript)
print(serverString); // I am not a String
import ee import geemap.core as geemap
Colab (Python)
print(server_string.getInfo()) # I am not a String
Aby zobaczyć, jak wygląda sam kontener, wydrukuj ciąg znaków reprezentujący obiekt:
Edytor kodu (JavaScript)
print(serverString.toString()); // ee.String("I am not a String!")
import ee import geemap.core as geemap
Colab (Python)
print(server_string) # ee.String({"constantValue": "I am not a String!"})
Jeśli z jakiegoś powodu musisz użyć Pythona lub JavaScriptu działającego w kliencie, aby manipulować zawartością kontenera, użyj getInfo(), aby pobrać zawartość kontenera i przypisać ją do zmiennej:
Edytor kodu (JavaScript)
var someString = serverString.getInfo(); var strings = someString + ' Am I?'; print(strings); // I am not a String! Am I?
import ee import geemap.core as geemap
Colab (Python)
some_string = server_string.getInfo() strings = some_string + ' Am I?' print(strings) # I am not a String! Am I?
Loop
Ponieważ klient nie wie, co znajduje się w obiektach ee.Thing po stronie serwera, operacje po stronie klienta, takie jak instrukcje warunkowe i pętle for, nie działają z nimi. Z tego powodu oraz aby uniknąć synchronicznych wywołań getInfo(), w miarę możliwości używaj funkcji serwera. Rozważmy na przykład te 2 sposoby tworzenia listy:
Niezalecane – pętla for po stronie klienta
Edytor kodu (JavaScript)
var clientList = []; for(var i = 0; i < 8; i++) { clientList.push(i + 1); } print(clientList);
import ee import geemap.core as geemap
Colab (Python)
client_list = [] for i in range(8): client_list.append(i + 1) print(client_list)
Zalecane – mapowanie po stronie serwera
Edytor kodu (JavaScript)
var serverList = ee.List.sequence(0, 7); serverList = serverList.map(function(n) { return ee.Number(n).add(1); }); print(serverList);
import ee import geemap.core as geemap
Colab (Python)
server_list = ee.List.sequence(0, 7) server_list = server_list.map(lambda n: ee.Number(n).add(1)) print(server_list.getInfo())
Przykład mapowania po stronie serwera jest nieco trywialny, ponieważ tę samą listę można utworzyć za pomocą ee.List.sequence(1, 8), ale ilustruje on kilka ważnych pojęć. Pierwsza koncepcja to map(), która po prostu stosuje tę samą funkcję do wszystkich elementów na liście. Ta funkcja jest wykonywana na serwerze, więc funkcje po stronie klienta, takie jak getInfo() i print(), nie będą działać w funkcji mapowanej. Z tego powodu kod i + 1 musi zostać zastąpiony odpowiednim kodem po stronie serwera: ee.Number(n).add(1). n to obiekt, który istnieje tylko na serwerze. Funkcja nie zna typu argumentu, więc trzeba go rzutować na ee.Number.
Warto też zauważyć, że czasami funkcje po stronie klienta są wygodne. Na przykład poprzednią pętlę for można wykorzystać do utworzenia listy i opakowania jej obiektem po stronie serwera:
Edytor kodu (JavaScript)
var toServerList = ee.List(clientList);
import ee import geemap.core as geemap
Colab (Python)
to_server_list = ee.List(client_list)
Pamiętaj, że przetwarzanie po stronie klienta odbywa się w notatniku lub przeglądarce, czyli na procesorze maszyny hosta, więc może być mniej wydajne niż używanie Earth Engine do wykonywania pracy na serwerze. Aby uniknąć potencjalnie nieoczekiwanych wyników, dobrą praktyką jest unikanie mieszania funkcji klienta i serwera w skryptach. W sekcji Warunki znajdziesz przykład potencjalnych niezamierzonych konsekwencji.
Instrukcje warunkowe
Obiekty po stronie serwera niekoniecznie działają z funkcjami po stronie klienta i na odwrót. Weźmy na przykład zmienną logiczną po stronie serwera:
Edytor kodu (JavaScript)
var myList = ee.List([1, 2, 3]); var serverBoolean = myList.contains(5); print(serverBoolean); // false
import ee import geemap.core as geemap
Colab (Python)
my_list = ee.List([1, 2, 3]) server_boolean = my_list.contains(5) print(server_boolean.getInfo()) # False
Jak pokazano w poniższym przykładzie, zmienna nie działa w warunku po stronie klienta, ponieważ jest obiektem po stronie serwera. Aby prawidłowo sprawdzić wartość logiczną po stronie serwera, użyj funkcji po stronie serwera:
Niezalecane – warunkowe po stronie klienta
Edytor kodu (JavaScript)
var clientConditional; if (serverBoolean) { clientConditional = true; } else { clientConditional = false; } print('Should be false:', clientConditional); // True!
import ee import geemap.core as geemap
Colab (Python)
if server_boolean: client_conditional = True else: client_conditional = False print('Should be False:', client_conditional) # True!
Zalecane – warunkowe po stronie serwera
Edytor kodu (JavaScript)
var serverConditional = ee.Algorithms.If(serverBoolean, 'True!', 'False!'); print('Should be false:', serverConditional); // False!
import ee import geemap.core as geemap
Colab (Python)
server_conditional = ee.Algorithms.If(server_boolean, 'True!', 'False!') print('Should be False:', server_conditional.getInfo()) # False!
Funkcje klienta i serwera
W poprzednich sekcjach opisano kilka powodów, dla których mieszanie obiektów i funkcji klienta i serwera jest nieefektywne lub nielogiczne. Które obiekty i funkcje są po stronie klienta, a które po stronie serwera? Ogólnie wszystko, co jest inicjowane jako ee.Thing, jest obiektem serwera, a każda metoda tego obiektu, ee.Thing.method(), jest funkcją serwera. Obiekty i funkcje, które pojawiają się w dokumentacji Pythona lub JavaScript, są po stronie klienta. Jak wspomniano wcześniej, możesz użyć funkcji po stronie klienta, aby utworzyć obiekt, a następnie opakować go, przekazując obiekt po stronie klienta do konstruktora Earth Engine, na przykład ee.String().